Logo barneveldvandaag.nl


Ds Diemer de Jong
Ds Diemer de Jong
Dominee-effect

Dominee-effect: Knijpen

We hebben alleen nog maar geknepen, zei hij.

Knijpen doet zeer. Dat deed een meester vroeger in mijn oor, vanaf het klaslokaal tot aan de gymzaal, nooit vergeten, voel het nog... een knaapje van tien kan lastig zijn. Nu doet een meester dat niet meer, denk ik. Maar dat bedoel ik niet met knijpen. Nee, ik denk aan elkaar de hand geven en dan eventjes een knijpje geven. Knijpje van begrip, een verstandhouding. Zo van: hier zijn geen woorden voor, maar wij begrijpen elkaar.

Mijn vader kon geweldig vertellen vind ik. Hij was predikant en had echt mooie en leuke verhalen. Zoals van die uitvaartverzorger met altijd een sterk verhaal. Of over de diensttijd. Hij had als legerpredikant in de vijftiger jaren een eigen chauffeur. Wat een tijd! Dat was een Ambonese jongen, zei hij altijd en hij heette Johnnie en hij at - en hier spitsten wij onze jonge oren want nu kwam het mooiste stuk van het verhaal - hij at zijn boterhammen met een dikke laag sambal. Ongelofelijk, dat was me wat zeg. Sambal op brood.

Hij vertelde ook eens van een man die hij bezocht had. En sindsdien is in onze familie de uitdrukking 'we hebben alleen nog maar geknepen' een bekende. Je hoeft het maar te zeggen of mijn moeder en broers en zus moeten lachen en weten waar het over gaat.

Het was zo gegaan. Pa bracht bij een echtpaar een bezoek. En natuurlijk hebben ze het gehad over het geloof en de kerk. Maar ook over de dingen van het leven. Zo gaat dat. Het was gegaan over opruimen en bewaren. Zij had gezegd dat ze prima kon opruimen. Wat ze niet meer gebruikte ging subiet weg. Daar lag ze niet wakker van. Opgeruimd staat netjes. Ze had ook een mening over haar man. Die was namelijk helemaal niet van de opruimerige soort, eerder het tegenovergestelde.

Ik geloof dat het ook bij het verhaal hoorde dat de man in deze fase van het gesprek wat stil werd.

Na nog een geanimeerd en bemoedigend vervolg vertrok pa. Met de man door de achterdeur, nog even door de tuin. Bij de schuur zei de man, zullen we nog even binnen kijken dominee? Zo gezegd zo gedaan. En zelfs pa, die toch een bewaarder van de hoogste orde was, viel bijna omver van verbazing. Het schuurtje was vol, maar dan ook echt vol. Elk plekje aan de muur, de draagplanken aan het dak en op de grond, alles was bezet. En geen rommel, nee netjes en geordend, want je weet nooit: je kunt het nog eens meemaken dat je het nodig hebt en dat heb je het maar mooi bewaard. En nu komt het mooie einde van het verhaal.

Ze gingen de schuur uit en liepen zonder een woord te zeggen over het tuinpad naar het hek. Daar ging pa door het hek en de man deed het dicht en ze gaven elkaar een hand eroverheen en zeiden niets. Pa zei: we hebben alleen nog maar geknepen.

Zo van: wij begrijpen elkaar.

Zoiets heb je in je (geloofs)leven ook wel eens. Dat er geen woorden zijn. Maar wel een verstandhouding. Dan knijp je alleen nog maar even in die andere hand. Wij weten hoe het zit. Dat kan al een aardige bemoediging zijn.

reageer als eerste