Logo barneveldvandaag.nl


Ds Henk van der Velde
Ds Henk van der Velde
Dominee-effect

Dominee-effect: De parabel van de waterkruik

In het binnenland van China woonde eens een arme vrouw, die elke dag water ging putten uit een lager gelegen rivier. Haar huis had geen kranen omdat in die bergachtige streek nog geen waterleiding was aangelegd. Ze droeg om water te halen twee waterkruiken aan een juk, dat is een draagstok die op haar schouders rustte. Eén van de kruiken was ooit gevallen en licht beschadigd. Er zat halverwege een klein scheurtje in en het water sijpelde er langzaam uit. Wanneer de vrouw het pad van de rivier naar haar huis had afgelegd, was die kruik half leeg maar de ander bleef altijd vol. Meer dan twee jaar ging dat zo door en elke dag kwam ze thuis met anderhalve kruik vol water. Ze kon zich geen andere kruiken veroorloven en was eraan gewend dat de ene kruik lekte.

Natuurlijk was de goede waterkruik heel trots op zijn werk. Hij keek minachtend neer op de andere kruik die steeds leegliep. Die arme, gescheurde kruik voelde zich er heel beroerd om, dat hij steeds maar de helft van zijn werk kon doen. Na twee jaren van frustratie, sprak de kruik erover met de vrouw. "Ik voel me toch zo beschaamd en minderwaardig", sprak hij, "Dat vervelende scheurtje zorgt ervoor dat ik steeds water verlies heel de weg van de rivier naar ons huis. Misschien kunt u me beter kapot slaan en een andere kruik aanschaffen."  De oude vrouw glimlachte. "Zo", zei ze, "Denk je dat? Maar heb je dan nooit gezien dat er aan jouw kant van het pad allemaal bloemen groeien en dat aan de andere kant alles kaal is? Ik heb altijd wel geweten van je gebrek en juist daarom plantte ik bloemenzaad aan jouw kant van het pad. Elke dag als we teruglopen, geef jij die plantjes water. Al twee jaar heb ik daardoor de prachtigste bloemen op het pad naar ons huis.  Daar geniet ik vaak van en ik ben niet de enige. Zonder jou zou mijn leven veel saaier zijn; je brengt me veel vreugde, juist door je gebrek."

Zoals het is met die kruik, zo is het ook met ons mensen. Wij hebben allemaal onze eigenaardigheden maar het zijn vaak de scheuren en gebreken die ons leven uniek en interessanter maken. We moeten leren om elkaar te accepteren zoals we zijn en het goede in ieder mens leren waarderen. "There's a crack in everything. That's how the light gets in", zong Leonard Cohen, "In alles zit ergens wel een barst. Zo komt het licht naar binnen".

Wie denkt perfect te zijn zonder gebreken, ziet vaak neer op anderen die barsten vertonen maar sluit zich daarmee ook af voor het licht dat van buiten komt. Maar wie bescheidenheid en nederigheid heeft geleerd zal sneller het licht zien in anderen die gebreken hebben.

In onze samenleving is weinig ruimte voor wie barsten en gebreken vertonen. We jagen met z'n allen naar perfectie en het beste is vaak nog niet goed genoeg. Ondertussen merken we niet op dat er ongedachte bloemen bloeien, als we leren het wat minder van onszelf  te verwachten. Jezus zei daarom: "Neem mijn juk op je en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart."

Henk van der Velde, NGK De Ontmoeting

 
 

reageer als eerste