Logo barneveldvandaag.nl


Judith van den Wildenberg
Judith van den Wildenberg
Spoorzoeken

Spoorzoeken: Kastjes

Als kind kon ik eindeloos bezig zijn met kastjes. Mijn oma had een prachtig theekastje, waar ik regelmatig op mijn knietjes voor zat. Het had twee glas-in-lood deurtjes met daarachter een geel gordijntje. Dan kon je ook niet meteen zien wat er in zat. Dat kastje is voor mij verbonden met heerlijke herinneringen aan bijzondere dagen. We gingen elk weekend naar mijn opa en oma toen ik klein was. En mijn oma kon verrukkelijk koken. Jaren later, toen ik studeerde en ze echt vond dat ze me moest bijvoederen, kookte ze nog steeds speciaal voor mij mijn lievelingseten: bloemkool, aardappelpuree en gehaktballetjes.
Maar terug naar het kastje. Het stond in de hoek bij de grote stoel van mijn opa en terwijl hij na een copieus diner genoeglijk zat na te genieten onder het genot van een Belgisch radioprogramma Opera en Belcanto, speelde ik aan zijn voeten met dit kastje. Deurtje open, deurtje dicht, eindeloos. En alles eruit halen en er weer in doen. Ik vond vooral de ruitjes zo mooi.

Datzelfde kastje werd later de commode in de babykamer van mijn kinderen en nog steeds staat het in mijn huis, een beetje verwaarloosd, dat wel, maar wegdoen zal ik het nooit. Zo gauw ik tijd heb, ga ik het opknappen en dat ene stukje glas-in-lood, dat een barst heeft, netjes vervangen. Dan mag het weer een pronkstuk in mijn kamer zijn. Ooit zag ik eenzelfde kastje in wit geschilderd op internet, dat had ook wel wat.

Een ander kastje dat tot mijn favorieten behoorde was het naaikastje van mijn moeder. Het stond op mooie gedraaide pootjes en zag eruit als een erg lange schoenendoos. Maar je kon die doos uitklappen: de onderste laag was over de hele breedte, daarboven zaten aan beide kanten twee vakjes die je uit kon klappen, als een harmonica. Vijf vakjes dus, de een vol met knoopjes, de ander met ritsen, een centimeter, heel veel klosjes draad in allerlei kleuren, want mijn moeder was vroeger handwerklerares geweest en kon fantastisch kleding maken. Helaas heb ik dat niet geërfd. En ook dat speciale naaikastje niet. Ik kan me werkelijk niet herinneren waar dat is gebleven. En op een bepaald moment ging het kriebelen. Ik wilde zo'n kastje!

Laat dat kastje nou net vorige week op Rommelmarkt Barneveld staan! Voor twee euro! Onvoorstelbaar. Ik moet het wat opknappen, schroefje hier, likje lak daar, maar dat gaat helemaal goed komen. Elke keer als mijn oog er op valt, glimlach ik even heel tevreden. Een stukje jeugd terug, zomaar, als een cadeautje. Ik ben blij!

reageer als eerste