Logo barneveldvandaag.nl


Ds Aalt Visser
Ds Aalt Visser
Dominee-effect

Dominee-effect: Retour Egypte

  Column

Met mijn hand in de zijne bidt hij voor mij, een heilig moment. In mijn beleving is het doel van onze reis bereikt: ontmoetingen met broeders en zusters 'van hetzelfde huis', de christelijke kerk in Egypte. Heerlijk om te ervaren dat dit 'huis' zo ruim is, dat mensen uit alle culturen zich daarin thuis voelen.

Het is zaterdag. De dag waarop wij als groep van acht predikanten vanuit Caïro vertrekken, de metropool, waar wij enkele dagen daarvoor vanuit Nederland aangekomen waren in het kader van een studie- en ontmoetingsreis, georganiseerd door een zendingsorganisatie (GZB). Een oerdegelijke, maar zeer gedateerde trein brengt ons via de Nijlvallei naar 'Opper Egypte'. De keuze om eerste klas te reizen blijkt geen overbodige luxe te zijn. Maar de sleetse stoelen zitten nog goed. Onderweg nemen we afscheid van elkaar en gaan we in duo's naar de dorpen, waar de protestantse kerk van Egypte gemeentes heeft. De ontvangst bij het domineesechtpaar in het dorp, waar mijn collega en ik zijn 'ondergebracht', is buitengewoon hartelijk. Voor Egyptische begrippen is dit de normaalste zaak van de wereld: gasten bereid je de beste plek, zet je het beste voedsel voor. En waag het niet te stoppen met eten als je maag vol is, want dat is onbeleefd. Toch ontkomen we tijdens dit weekend niet aan deze vorm van onbeleefdheid. Want je wilt de reis ook nog een keer vervolgen…

De reis heeft zich geloond

Ons programma voor de rest van de zaterdag is rijk gevuld met ontmoetingen. De jonge predikant is een hardwerkende pastor, met hart voor zijn gemeente en zo bescheiden, dat hij pas na anderhalve dag vertelt, dat sinds zijn komst -anderhalf jaar geleden- de gemeente bijna verdrievoudigd is. Zelf verklaart hij, dat dit mede komt, doordat er in de kerkdienst veel ruimte is voor gebed, aanbidding en zang. Ik preek op zaterdagavond(!)-de zondag is in Egypte een gewone werkdag- over Johannes 5:5-18 met als thema 'Ik heb geen mens'. Na de dienst zijn er mooie gesprekken. Eén daarvan zal mij altijd bijblijven: de ontmoeting met een Egyptisch artsenechtpaar dat trouw de gemeente bezoekt. Op de vraag, hoe zij hun geloof beleven, antwoordt de man -chirurg in 'n provinciaal ziekenhuis- :"de tegenslagen in mijn leven hebben mij dichter bij God gebracht, anders zou ik hier niet gezeten hebben". Aan het eind van het gesprek pakt hij mijn hand en begint voor mij te bidden. Vurig, vol overgave, vol geloof. Hij bidt voor de kerk in Egypte, maar ook voor de kerk in Nederland, voor mij persoonlijk ook. Dat je daarvoor naar Egypte moet afreizen, om dit te ontvangen. Soms lijkt God in het buitenland dichterbij dan in je eigen omgeving. Hoe dan ook, het retourtje Egypte heeft zich dik terugverdiend met deze geestelijke versterking.

En dan heb ik het nog niet gehad over ons bezoek aan een aantal kloosters en aan de paus van de Koptische kerk. En ook niet over het bezoek aan de piramiden bij Caïro. Dat die farao's dit alles zo voor elkaar gekregen hebben, beter gezegd: de arbeiders, die voor hen deze kolossale grafmonumenten hebben gebouwd! Maar ook: dat je zo je hele leven bezig kunt zijn met je laatste rustplaats op aarde. Gelukkig heeft dat artsenechtpaar dat ik in Opper Egypte sprak, een rijker uitzicht dan al die gemummificeerde farao's ooit hebben gehad.

1 reacties