Logo barneveldvandaag.nl


Judith van den Wildenberg
Judith van den Wildenberg
Spoorzoeken

Spoorzoeken: Ik ben verliefd!

Ik ben verliefd! Tot over mijn oren! Hij is zo leuk: met bruine haren, donkere ondeugende ogen, sproetjes rondom zijn neus. Ik smelt elke keer als ik hem zie. En hij heet Bram.
Ik ken hem nu alleen nog van een foto. Oh die blik, zo hartbrekend. Alsof hij het weet! Vrijdag hebben we onze eerste date. Elke keer als ik er aan denk, moet ik glimlachen.
En nee, het is geen internetdate. Bram woont op het volgend hofje en hij is de nog erg jonge hond van kennissen. En die hebben af en toe een oppas nodig. Precies wat ik wil! Ik ben gek op honden vooral op die jachthondachtigen met van die lange, onhandige poten en lieve flaporen, maar ik heb eigenlijk geen tijd meer om er zelf een op te voeden. Want voor een puppy moet je echt tijd maken.
Al van jongs af aan heb ik iets met honden en maar één keertje had ik er als kind zelf een. Een boerenfokhondje dat op een dag ontsnapte en meteen onder een auto liep. "Dat doen we nooit meer,' dachten mijn ouders die mijn verdriet zagen (ik was drie weken hysterisch).

Maar er waren altijd honden van buren en vrienden waarmee ik wandelde. Later, in mijn eigen gezin, hebben we 25 jaar honden gehad, drie verschillende om precies te zijn, maar alledrie jachthonden. De laatste is ruim 15 jaar mijn trouwe maatje geweest en mijn hart slaat nog steeds over als ik een soortgenoot van deze Duitse Staander Draadhaar zie. Een geweldige hond, zo trouw, zo eigenwijs en zo lief.

Ik mis vooral het wandelen met de hond, dat je elke dag gewoon naar buiten moet en dat dat ook niet erg is. Maar ik geniet ook van de rust in huis in mijn drukke leven, waar een eigen hond toch echt niet in past. Al wat langer roep ik hier en daar dat ik wel een leenhond wil. Maar ja, vindt die maar eens.

En nu is daar Bram. Jong en speels en onderzoekend. Bereid om de hele wereld lief te hebben, al kent hij zijn baasjes precies. Maar voor mij is nog wel een plekje in zijn hart. Hij mag af en toe door mijn huiskamer roetsjen en een gat graven in de tuin, want hier en daar ligt nog een oud botje begraven.

Ik moet wel weer hondendrollen rapen, dat is minder, maar het plezier van hem weegt er ruimschoots tegenop. Ik ben zeer gelukkig!

3 reacties
Meer berichten