Logo barneveldvandaag.nl


Ds Bartho Versteeg
Ds Bartho Versteeg
Dominee-effect

Dominee-effect: Oefenen in dankbaarheid

Terwijl ik met mijn rieten tas in de ene hand, en een briefje in mijn andere hand sta te wachten voor de groentekraam, valt het me op hoe ontevreden klanten kunnen zijn. Het fruit en de groenten liggen te kust en te keur uitgestald. Van prachtige rode aardbeien en geelgroene bananen tot mooi gevormde appels. En toch zijn er mensen die allerlei kritische opmerkingen hebben: 'De vorige keer waren de asperges niet echt goed. Hoe zijn ze deze keer?' Weer iemand anders: 'De sinaasappels waren niet echt sappig de vorige keer.' Ik zie de groenteboer zijn best doen om uit te leggen hoe het kwam dat het de vorige keer net iets minder was. Ik zie dat hij baalt van ontevreden klanten. Maar ook hoe hij opleeft wanneer iemand complimenten maakt en zegt hoe geweldig de druiven smaakten.

Het is toch onvoorstelbaar? Een groentekraam met het allerbeste en het allermooiste fruit wat je je maar kunt bedenken. En toch nog klagen en kritiek hebben. En denk nu niet dat ik met de vinger wijs naar anderen. Wanneer wij één keer wat mindere appels treffen, dan zeuren wij daar ook over. 'We gaan niet voor niets naar de groentekraam. Dan moet het gewoon goed zijn, anders kunnen we het fruit ook wel in de supermarkt halen.'

Hoe rijker we worden, hoe
armer we sociaal zijn

Diezelfde week las ik dat rond 1800 iedereen wereldwijd even arm was op het platteland. Een boer in een plaggenhut in Drenthe was niet veel beter af dan een collega in Botswana. Armoede was eeuwenlang de normale toestand, in Afrika en Azië, maar ook in Europa. Rond 1800 begon dat te veranderen. De industriële revolutie liet de meest schrijnende armoede het eerst verdwijnen in Groot-Brittannië, gevolgd door de Britse koloniën als Amerika en Australië. In de twintigste eeuw volgden Europa en Japan. Nog maar 25 jaar geleden haakten China en Latijns-Amerika aan. En nu lijkt Afrika aan de beurt, aldus het blad Volzin (april 2017). Ruim 200 jaar geleden stond er geen groenteboer met fruit en groente in allerlei soorten en maten. Om nog maar niet te spreken over onze prachtige huizen en auto's. Om maar helemaal niet te spreken over de digitale apparatuur die we de laatste jaren massaal aanschaften.

Hoe rijker we worden, hoe armer we echter op het sociale vlak zijn geworden. We redden ons zelf wel, hebben de ander minder nodig. En hoe meer we hebben, op hoe meer slakken we zout leggen als er in onze ogen iets niet deugt.

Ook in de kerk hebben we daar last van, omdat we ook de zuurstof inademen van de maatschappij waarin we leven. We hoeven ons daar ook niet voor te schamen, zo werkt dat nu eenmaal bij veel mensen: hoe meer je hebt, hoe ontevredener je wordt. De kerk is ook de plaats om niet gelijk te worden aan deze wereld. Omdat er een rijkdom wordt doorgegeven, die al eeuwen lang meegaat: de sociale rijkdom van een God die je onvoorwaardelijk accepteert en je nooit laat vallen, hoe ontevreden je ook bent geworden. De kerk heeft al eeuwenlang ervaring in het oefenen van dankbaarheid. En laat dat nu één van de pijlers zijn om van het gif van de ontevredenheid af te komen! In een tijd van materiële rijkdom en sociale armoede hebben we die oefening dubbel en dwars nodig.

reageer als eerste
Meer berichten