Logo barneveldvandaag.nl


Judith van den Wildenberg
Judith van den Wildenberg
Spoorzoeken

Spoorzoeken: Verkeersexamen

Er zijn een heleboel mensen op de wereld die denken dat ik gedachten kan lezen. En soms lijkt dat ook zo. Dan heb je zo'n klik met iemand, dat je de woorden uitspreekt die de ander denkt. Heerlijk als dat gebeurt, daar geeft veel energie en zorgt voor mooie momenten. Maar goed, dan ben je tenminste nog met elkaar in gesprek! Minder is het als iemand je verwacht waar je niet eens uitgenodigd bent. "Ja, maar je wist toch dat dit feest/evenement/vergadering er was? En we hadden het zo op prijs gesteld al je er was geweest."

Dan voel ik me altijd enorm tekort schieten, want nee, ik wist het echt niet anders was ik wel gekomen, bovendien voel ik me wel eens wat verlegen om zo maar onuitgenodigd te komen. Maar het meest lastig zijn de mensen die ik helemaal niet ken. En dat zijn vaak de mensen in het verkeer, en met name de fietsers!

Van de week nog reed ik in Veller, daar is een lastig fietspad recht door de wijk, waar je voor moet stoppen Niks aan de hand. Alleen, naast mij was ook een fietsstrook en daar fietsten heel veel kinderen op, die opeens allemaal voor mijn bus langs linksaf sloegen. Geen een die zijn hand uitstak. Zij kennen de regel nog niet van 'rechtdoor op dezelfde weg gaat voor'. Ik heb natuurlijk wel even gewacht tot de hele fietsstrook vrij was, want het laatste wat ik wil is een kind onder mijn voertuig.

Of al die oudere fietsers, die de regels nog wel hebben geleerd, op de Schoutenstraat bijvoorbeeld. Dan willen ze afslaan naar de Kallenbroekerweg, steken hun arm uit naar links en slaan meteen af. En soms steken ze hun arm niet uit, maar kijken vaag een beetje half achterom en daar gaan ze. Levensgevaarlijk. Maar ik lees ook hun gedachten dus ik sta toch even op de rem.

Met veel genoegen zie ik dan opeens weer talloze kindertjes deelnemen aan het verkeersexamen. Oranje hesjes aan met een nummer erop, en ze doen het fantastisch. Met alle overtuiging kijken ze eerst achterom, wachten tot ik voorbij ben, steken zowel naar links of naar rechts hun arm uit, echt een verademing. Dat geeft de burger wel moed.

Misschien dat al die mensen met een elektrische fiets ook nog eens een verkeersexamen zouden moeten doen. Dat is daar vaak uit het niets met een sneltreinvaart bij je terwijl je net een fietspad oversteekt, en dan kijken ze je super verontwaardigd aan. Ik had toch zeker kunnen weten dat ze er aan kwamen! Maar gedachten lezen, nee, dat kan ik echt niet.

1 reactie
Meer berichten