Logo barneveldvandaag.nl


Dominee-effect

Dominee-effect: Belijdenis doen?

Wellicht stond je daar vroeger: met een hele grote groep belijdeniscatechisanten vooraan in de kerk. Het hoorde erbij. Je catechisatie moest toch een keer ophouden. Er waren meer dingen te doen: hard werken en geld verdienen. Een gezin kunnen stichten. Een huis kunnen inrichten. Je kind ten doop kunnen houden. Belijdenis doen deed je uit fatsoen. Heel vroeger kreeg je als jonge vrouw je klederdracht. Als jonge man een nieuw boezeroen. Het was een soort initiatierite, het volwassen, nette christelijke leven binnen. Dat je ook stemgerechtigd werd, besefte je nauwelijks. Tot het Avondmaal toegelaten worden, lag vaak ver buiten beeld. Tot ambtsdrager benoemd kunnen worden zou een grote verrassing én schrik zijn.

Er was echter een groot voordeel: je hoefde je belijdenis niet zelf te verzinnen of persoonlijk te verwoorden. Je kon je invoegen in het koor van de kerk, dat al eeuwen zingt. Het persoonlijke werd opgeslokt door het gemeenschappelijke.

Nu wordt het zo'n subjectief, gevoelig gebeuren, dat twijfel op de loer ligt. Leef ik wel goed genoeg? Heb ik wel genoeg écht geloof? Bovendien: wat heeft het voor toegevoegde waarde dat ik daar voorin de kerk mijn geloof belijd? Ik geloof toch al en kom er zelfs soms publiekelijk voor uit. Waarom moet ik me dan ook nog hechten aan een kerk, terwijl ik niet zo zeker weet of ik daar altijd zal blijven? Dat wordt zo een ingewikkeld verhaal, terwijl het zo eenvoudig is: Gods beloven gaat aan mijn geloven vooraf. De gemeente van Christus bestaat al veel langer dan mijn persoonlijk geloofsverhaal. 'Ik heb de vaste grond gevonden' en daarom voeg ik me in. Ik doe openbare belijdenis van hét geloof, kniel neer en mij worden de handen opgelegd.

"Belijdenis doen, wat is dat voor mij? Het is: die handen op mijn hoofd, niet neerdrukkend als een last, maar opheffend, het hoofd omhoog.

Het is : het 'ambt aller gelovigen', mij opgedragen. Een levend lidmaat kan ik alleen zijn als deelgenoot van het lichaam.

Die ambtsdrager vat in zijn persoon, zijn ambtelijk persoon, heel de kerk samen. Hij is niet het hoofd, Christus is het Hoofd, maar hij handelt vanwege het Hoofd.

En omdat hij handelt vanwege het Hoofd legt hij de handen op mijn hoofd. Hij overhandigt mij voelbaar de zalving en de levenswarmte van het ademende Lichaam, de Kerk.

Zó zal de scheppende Adem, de Geest, mij nabij zijn én blijven. Die zalving maakt mij tot gezalfde.

Dat is het bevrijdende van één Heer, één Geest, één doop, één Lichaam: het getob wordt van je afgenomen, het zwaartepunt wordt verlegd van jouw ego naar het grote Ego van het Credo: het ademende Lichaam dat de lof zingt. En wie zingt, drinkt. Int en uit. Wordt bevestigd, ferm in de kracht van de Geest".

Dit gedicht is een verwerking van wat Willem Barnard schrijft in 'Stille omgang', pagina 452-455. Barnard bevestigt mijn overtuiging dat de bevestiging met handoplegging tot lidmaat van de Kerk als een derde sacrament is. Het 'vormsel', de 'confirmatie', zo genoemd in de katholieke traditie. De zalving (chrisma) met de Geest genoemd in de charismatische traditie. In de protestantse traditie was aandacht voor de verzegeling door de Heilige Geest . In ieder geval horen Bijbels gezien Doop, Belijdenis en Avondmaal bij elkaar. Wij gaan van kracht tot kracht steeds voort, totdat…

reageer als eerste
Meer berichten