Logo barneveldvandaag.nl


Sikko Kranenborg is voorzitter van Stichting Jumborun Nederland en van Stichting Vrienden van Nairac.
Sikko Kranenborg is voorzitter van Stichting Jumborun Nederland en van Stichting Vrienden van Nairac.

Voorzitter van twee organisaties

BARNEVELD - Voorzitters zijn er in soorten en maten en in deze rubriek laten we ze aan het woord. Deze week vertelt Sikko Kranenborg over zijn voorzitterschappen van Stichting Jumborun Nederland en van Stichting Vrienden van Nairac. Weet u een geschikte voorzitter, die zijn of haar werk vrijwillig doet, stuur dan een mail naar jvdwil@gmail.com.

Als je die rustige Sikko ziet fietsen met zijn nette jas aan, dan kun je je niet helemaal voorstellen dat hij ook een fervent motorrijder is, zelfs op een Harley-Davidson, het enige echte motormerk voor hem. Ook zijn vader reed altijd motor en haalde de Jumborun naar Nederland, een motortocht voor zijspanrijders waarbij kinderen met een beperking mee mochten rijden. "Mijn vader had dat ontdekt in Engeland: een dagje uit organiseren en twee groepen mensen bijeen brengen die je niet meteen bij elkaar verwacht: motorrijders en kinderen met een vaak lichamelijke beperking. In die tijd hadden motorrijders niet altijd een goede naam, dat geldt overigens nog steeds, maar mijn vader wou laten zien dat we gewone mensen waren met hart voor een ander.
In 1964 deden we voor het eerst de Jumborun met de Sint Maartenschool uit Nijmegen, een school met veel rolstoelkinderen. Het was meteen een groot succes, maar ja, we worden allemaal een dagje ouder. Bij de vijftigste keer wilde het bestuur eigenlijk wel stoppen maar dat zou ook het einde betekenen van deze bijzondere toertocht. Dat kon toch niet gebeuren! Vandaar dat ik nu voorzitter ben, ook een beetje om mijn vader te eren." Met zo'n 130 tot 140 motoren wordt de tocht gereden maar in totaal gaan ongeveer 400 mensen mee. "Berijders, bijrijders, kinderen, verpleegkundigen, begeleiders, noem maar op. Het eerste probleem dat we als nieuw bestuur tegenkwamen, was dat de bodem van de kas in zicht kwam. Daarom hebben we ondersteuning gevraagd van een serviceclub. Hier in Barneveld, waar we in mijn tweede jaar zijn geweest, deden de Lions het werk en de ondersteuning. Want je wilt de hele club toch ergens kunnen ontvangen. het liefst ook met een natje en een droogje voor zover dat mogelijk is. Dat is toen gebeurd in het theater, wat een prachtig gezicht was dat: al die motoren op het theaterplein." Na zijn pensionering kwam Sikko als voorzitter bij Vrienden van Nairac. "Een museum als dit hoort bij de samenleving. Als vrienden zijn wij de ambassadeurs van Museum Nairac en zorgen voor de kers op de taart, bijvoorbeeld door interessante avonden te organiseren of een extraatje bij een tentoonstelling. Ik kende het museum al goed vanuit mijn werk bij de gemeente Barneveld." Lees verder elders in deze krant.

Nu heb ik een andere functie, erg leuk toch wel. Al ben ik persoonlijk graag op de achtergrond, maar soms loopt het anders. Als voorzitter hoop ik dat ik iedereen een eigen geluid kan laten horen. Ik vraag juist graag de stillere mensen naar hun mening en ideeën, die zijn vaak zeer de moeite waard en worden niet altijd gehoord. Harde schreeuwers hebben we genoeg in onze maatschappij. Ik wil ook graag uitstralen dat we het samen doen. Gelukkig zit ik in twee 'doe'-besturen, dat maakt het gemakkelijker. je helpt elkaar en je gaat als team voor een ander doel dan voor jezelf. Als je beleid moet ontwikkelen, kan dat wel eens heel anders gaan. Wat mezelf betreft moet ik leren om mijn ongeduld te bedwingen. Je kunt wel denken dat ik een rustige man ben, maar ik wil wel dat de trein doorrijdt!"

reageer als eerste
Meer berichten