Logo barneveldvandaag.nl


Op kamers

De zoon van mijn vriendin is op kamers gegaan. Het kwam wat onverwachts maar dat had hij expres zo gedaan, want hij kende zijn moeder. Ruim twee weken van te voren vertelde hij dat hij de kans had op een kamer. Hij had eigenlijk al ' ja' gezegd, maar dat liet hij nog even in het midden. Zij stond paf! Dat het ooit zou gebeuren, dat wist ze, maar nu al??? Hij is overigens 24 jaar.

Zijn vader doet heel stoer en zegt dat het kind zich best zal redden. Tenslotte kan hij een pizza opwarmen, al weet hij het adres dan niet...

 

Ik mag regelmatig mee-eten daar dus ik kan alles van dichtbij volgen. Hij lacht wat verlegen naar me, maar hij weet dat ik het wel begrijp. Ik ken hem al sinds zijn geboorte en toen mocht ik hem ook niet vasthouden. Daar moest ik toen om glimlachen, want zijn moeder behandelde mijn kinderen bijna als de hare. Maar ja, de ene moeder is er gemakkelijker in dan de ander. en ik was uit mijn eigen jeugd gewend aan heel veel meer mensen dan mijn ouders om me heen die van mij hielden. Na enkele jaren mochten mijn kinderen en ik wel op hem passen, soms dan. Ik heb er bij gestaan als hij op schoolreis ging en zij de hele dag alleen maar zorgen had om hem. Maar ze liet hem wel gaan. Dat doet ze nu ook. Ze heeft zich er zelfs bij neergelegd dat de kamer niet behangen hoeft te worden. Maar ik merk aan alles dat het een grote schok voor haar is.

Zijn vader doet heel stoer en zegt dat het kind zich best zal redden. Tenslotte kan hij een pizza opwarmen, maar dat het een beetje vervelend is dat hij het adres van zijn nieuwe woning niet weet, maar dat het vast wel goed zal komen. Dit alles met een zucht. "Zo was jij bij ons helemaal niet," zeggen mijn kinderen met een lichte ondertoon van jaloezie. Dat is helemaal mooi, moet ik nu alsnog gaan concurreren?


Ik denk terug aan de talloze keren dat we zijn gaan schilderen, meubels smalle trappen hebben opgesjouwd, kastjes en keukens hebben schoongemaakt. Mijn kinderen hebben nu alletwee een eigen huis. En nee, toen ze op kamers gingen was ik niet zo. Maar wel toen ze een huis kochten. Opeens wist ik het zeker; ze waren volwassen en hadden me niet meer nodig.


Dat is ook precies wat mijn vriendin denkt. Maar zo is het niet, alleen kom je daar pas achter als al die onrust in jezelf weer tot rust is gekomen.

En dat duurt even.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox