Logo barneveldvandaag.nl


Foto:

Floralia Voorthuizen

Het wordt het vierde jaar dat ik mag genieten van het bloemencorso, of beter Floralia. Sinds september 2015 ben ik predikant in Voorthuizen. Via de wijkbrief van de 'Zeeheldenbuurt' is al een tipje van de sluier opgelicht. Een wat kleiner wordend team zet zich in onze wijk in voor een prachtige wagen. Al vroeg in het seizoen wordt er gecollecteerd om de kosten te kunnen dragen. Deze week werden de straten langzaamaan versierd. Al maanden zijn de bouwers tot twee avonden in de week druk met bouwen. En als u deze krant leest probeer ik wat bloemen in de wagen te steken. ROAR!!!! Is het thema van 'onze' wagen. Best bijzonder om in een dorp te komen wonen, waar nog zoveel activiteiten zijn die uitstijgen boven kerken, verenigingen en zo. Ik kan een heel rijtje noemen van activiteiten die deels gericht zijn op toeristen, maar zeker ook op de bewoners.

Elkaar zien is en blijft heel belangrijk in ons drukke en doenerige leventje

Die saamhorigheid is mooi om te zien. Juist in een tijd waarin mensen zich steeds vaker eenzaam voelen en noemen. Sociale media zijn podia geworden waarop we laten zien hoe goed het met ons gaat. Sommigen durven iets van hun leed te laten zien; de herinnering aan een overleden partner, ouder of kind komt nog wel eens voorbij. Sommige mensen durven iets te delen van hoe ze zich voelen. We liken de berichtjes of klikken een ander icon aan om ons te verbinden met de berichtzender. Vaak wordt gezegd, dat deze manier van communiceren ten koste gaat van werkelijke communicatie. Ik durf dat toch een beetje te bestrijden…


In ons doenerige leven, of dat nu gedomineerd wordt door werk, sociale media of allerlei andere activiteiten, is en blijft het heel belangrijk om elkaar te zien. En dat klinkt makkelijk, maar het vraagt een stukje openheid, een stukje oefenen in luisteren naar elkaar, een stukje tijd nemen voor jezelf en de ander en tijd geven aan de ander en jezelf. En juist in onze dorpen, waar genoeg te doen is, is er ook eenzaamheid bij mensen. Hoe kan dat dan, vraag ik me wel eens af. Zou het zijn omdat mensen soms over een drempel moeten om zich ergens thuis te voelen, of is het juist, dat mensen soms een hoge drempel over moeten om anderen zich welkom te laten voelen… Het vraagt wat van ons, terwijl we druk zijn om tijd te nemen en te geven. Ik kom niet verder dan wat uurtjes bloemsteken deze week. Maar het geeft wel een beetje een wij-gevoel, dat je mee doet, dat je samen ergens aan werkt. En dan zaterdag langs de kant en genieten van de mooie wagens.

Ds. Peter Breure
Ichthuskerk Voorthuizen

Meer berichten




Shopbox