Foto: Martin van der Hooft

Afscheid

Wat een prachtige week is dit. Qua weer dan. Ontroerend mooi die zonnestralen tussen de bomen op een ietwat mistige ochtend. Alsof je gestreeld wordt. In mijn tuin hebben een paar rozen zich vergist en staan volop in bloei. Ik ervaar de natuur altijd als troostvol: het gaat altijd maar door, het komt altijd weer terug. Zeker in een tijd waarin ik veel ziekte en rouw om me heen heb.

Afgelopen zaterdag hebben we voorgoed afscheid genomen van Gert van Ramshorst, collega raadslid. Een man waar je opgewekt van werd, die altijd een luisterend oor had en die bij zijn eigen overtuiging bleef maar wel jou respecteerde. En daarom ook een bijzonder mens. Want iemand die naar je luistert, die je hoort, die doet iets met je. Die maakt het je gemakkelijker om open te zijn, om contact te leggen. En nou is hij er zo ineens niet meer. Het was een stralende dag zaterdag, de zon deed bijna zeer aan je ogen. En dat blijft dan ook een beetje zo de hele week, van die prikkende oogjes en dat komt niet alleen van de zon. Op de radio hoor ik over het verschil tussen rouw en medeleven. Het ging over die kindertjes in Oss. Dat een heel land lijkt te rouwen. Nee, rouw is voor de naasten, voor de familie en de vrienden, maar medeleven dat mag er zijn, zo legde een deskundige dat uit. Er was ook in dat programma een nabestaande van de MH17 ramp, die vertelde hoe goed het hem had gedaan, al die klappende mensen langs de weg, al dat medeleven. Dat maakt het verdriet niet minder, maar hij voelde zich wel even gedragen.

Mijn hoofd zoemt er wel een beetje van, van al dat verdriet dichtbij en ver weg. En ondertussen gaat het leven snel door, terwijl je eigenlijk even niks aan je hoofd zou willen hebben. Maar die zonnestralen, op een mistige ochtend, tussen de bomen, die maken mijn hoofd wel weer even leeg. Dan weet ik weer, verdriet hoort erbij, bij het leven, dat mag je dan ook voelen.

Judith van den Wildenberg

Meer berichten