Foto: Martin van der Hooft

Een wreed mens

Ben je een paar dagen van huis, zit er daarna meteen een kraker in mijn woonkamer. En wat voor eentje: dik en arrogant. Want hij gaat voor mij echt niet opzij. Hij heeft zich genoeglijk geïnstalleerd voor het raam waar hij een beetje heen en weer wiegt in zijn eigen wereldje. Het is de spin Sebastiaan. Hoe hij nou precies voor het midden van het raam is komen te hangen snap ik niet helemaal. Ergens moeten draadjes lopen naar de kozijnen, maar ik zie alleen maar dat mooie web waar hij als een koning middenin zit. Gestreepte pootjes goed uitgestrekt. Ik heb het erover met een achtjarige in mijn bus. "Doodslaan", zegt hij bloeddorstig. Maar dat kan ik alleen met muggen.

Vandaag moet het gebeuren

Vroeger pakte mijn zoon alle spinnen liefdevol op en zette ze buiten neer, maar blijkbaar is dat iets wat alleen kinderen doen. Want mijn passagiertje vertelt me giechelend dat alle mama's bang zijn voor spinnen, maar hij niet hoor. En dat ik het ook kan doen met een kopje of een glas en dan een papiertje eronder. Meestal trek ik me niks aan van spinnen in huis, maar dan moeten ze klein zijn of hoogpotig en in een hoekje gaan zitten. De spin Sebastiaan voor mijn raam is van een totaal andere orde. Ik durf hem ook niet zomaar met de stofzuiger op te zuigen, stel je voor dat hij weer terugkomt! Maar de gastvrijheid is genoeg geweest. Ook hij moet weten: logees en verse vis blijven maar drie dagen fris. En hij zit er al veel langer. Dus vandaag gaat het gebeuren, vandaag moet het gebeuren. Met een enorm bierglas en een a-viertje in de aanslag zit ik nu al een kwartier te kijken hoe ik hem het beste kan vangen. Als hij maar niet beweegt, brrrr. Ik ga eerst maar mijn stukje schrijven, mijn vergadering voorbereiden, en wat kan ik allemaal nog meer doen om het uit te stellen. Straks toch maar de stofzuiger en daarna meteen de zak vernieuwen. Ik ben een wreed mens.

Judith van den Wildenberg

Meer berichten