Foto:

De erfenis van Yvon Tomasoa

Door Judith van den Wildenberg

Indrukwekkend en ontroerend

Indrukwekkend en ontroerend. Dat zijn het beste woorden voor de voorstelling 'Take it to the floor' van Jazz Dance Yvon Tomasoa (JDYT) afgelopen zaterdagavond in het Schaffelaartheater. De eerste grote voorstelling na het overlijden van Yvon Tomasoa, oprichter van de dansschool, en haar geest en erfenis zat er helemaal in. We wisten al dat Xenia, haar dochter, het in zich had en ze heeft het met deze voorstelling helemaal waargemaakt.

barneveld - Xenia heeft op bijzondere wijze in deze voorstelling haar krachten gebundeld. Opvallend was de vreugde en opgewektheid die de eerste dansen uitstraalden. En veel verrassingselementen. Dat begon al bij binnenkomst in de zaal, waar je door een soort zwart-wit maaimeisjes met stokken werd verwelkomd. Ze gaven je een arm en begeleidden je naar je plaats, heel charmant en speels. Zij dansten ook de eerste dans, allemaal zwart-wit, allemaal ook net even anders.

Alles raak

En dat bleef opvallen in de meeste dansen: allemaal net even anders maar toch samen. In veel choreografieën waaierden de dansers uit over het hele podium, niet allemaal met dezelfde beweging, maar kwamen op het eind vaak terug in een tableau vivant, een levende 'dia', waarbij ze samen waren in één beeld. Altijd een mooie expressieve afronding van zo'n werveling waar je je ogen volop de kost kunt geven, want overal is wel iets te zien. Het werd afgewisseld met 'gewone' groepsdansen waarbij iedereen hetzelfde doet. Daar viel de enorme kracht op van de bewegingen. Het lijkt wel of de dansers veel meer beheersing hebben gekregen over hun lichaam, dat ze beter weten hoe ze elk spiertje kunnen gebruiken. Vooral in de streetdance zie je dat: strakke krachtige bewegingen waardoor de dans een eigen verhaal vertelt: het verhaal van er mogen zijn zoals je bent. Elke dans raakte je, dat kon je ook merken aan het publiek. Maar het werd muisstil toen de herinneringsdans voor Yvon begon. Een vijfluik, geïntroduceerd door Xenia die heel eerlijk en open vertelde over wat de ziekte en het overlijden van Yvon met haar gezin had gedaan. Dat ze al heel snel wist dat ze hier een voorstelling van wilde maken en het ook snel voor elkaar had. Maar dan de uitvoering nog. Het stuk laat de chaos zien als duidelijk is dat Yvon zieker is dan ze dacht, levensbedreigend ziek. Dan volgt de reflectie: wie ben ik, waar sta ik, wat kan ik nog, wat wil ik nog. Vandaar het accepteren en het verder gaan. Tot daar het moment is van afscheid nemen van het leven en het loslaten. Het was zo ontroerend, en het publiek wilde zo graag klappen tussendoor om te laten voelen hoe ze dit waardeerde, hoe dit raakte. Daarna was het pauze, heel onwerkelijk, want het liefst wil je dan blijven zitten. Ik ga naar huis met een grote glimlach: wat een eer om erbij te mogen zijn en te zien hoe iedereen, van jong tot oud, zich zo durft te geven. Een mooie erfenis van Yvon, fantastisch doorgezet door Xenia.

Meer berichten