Foto: Martin van der Hooft

Speeddate

Vandaag ga ik voor het eerst op speeddate. Nee, niet voor mezelf, maar om nieuwe collega's te vinden voor mijn werk als chauffeur in het groepsvervoer. Ik ben namelijk ook een coach die nieuwe mensen inwerkt en ze een tijdje begeleidt. En daarom mag ik nu een dag mee om al bij de bron de mensen van informatie te voorzien, uit het echte werkveld dus. Geen probleem, want ik kan uren praten over mijn werk. Wat heet, ik kan er boeken over schrijven. Maar ik weet ook dat het meer is dan je stuur vasthouden en rijden maar.

Toen ik in Utrecht woonde, was ik echt geen stadsmeisje

Vandaag hou ik geen stuur vast, want ik ga met de trein. Dus sta ik in alle vroegte tussen heel veel jongelui op t station, kan ik nauwelijks een plekje vinden in de Valleilijn, heb ik opeens geen last van files en parkeerproblemen. Een verademing, kan niet anders zeggen. En gek genoeg ben ik ook zenuwachtig, want ik weet niet wat ik moet verwachten.

Nou is het altijd al zo dat ik me een echt dorpsmeisje voel als ik naar de stad ga. En dan te bedenken dat ik ook tien jaar in Utrecht heb gewoond. Met veel plezier overigens. Maar ook toen was ik geen echt stadsmens. Alleen al die drukte, leuk om een keertje te zien, maar niet voor elke dag. Een studerend kind van mijn vriendin vertelde dat hem zo opviel dat mensen elkaar groeten in Barneveld, dat miste hij in Utrecht.

Mijn speeddates zullen me wel begroeten, zij willen tenslotte graag een baan. En wij willen graag chauffeurs, dus het zou moeten lukken. Dus wie weet, kan ik er ook nog van leren voor romantische speeddates. Ben benieuwd en wordt eventueel vervolgd.

Judith van den Wildenberg

Meer berichten