Foto:

Column Judith: Batterijtjes

De batterijtjes van mijn weegschaal zijn leeg. Geen probleem zou je zeggen. Dat klopt, de nieuwe liggen beneden in de keukenla. De weegschaal zelf staat boven in de badkamer niks te doen. Meestal moet ie elke morgen meteen aan het werk. Gelukkig heb ik dan nog geen bril op, dus mijn gewicht zie ik altijd wat vaagjes, want ik ben net te lang om het precies op de gram nauwkeurig te kunnen lezen.
Ik denk eigenlijk dat ik hem nog een tijdje werkloos laat zijn. Stiekem droom ik ook over een nieuwe weegschaal, zo'n mooie glazen en digitaal. Maar dat kan ik mezelf ook weer niet aandoen, ik doe nooit iets weg wat nog kan werken. Beter zou zijn om helemaal geen weegschaal meer te hebben. Want ik merk nu pas hoe dwingend dat ding op mijn gemoedsrust werkte. Eigenlijk moet je hem maar eens per week gebruiken, maar ja, als ie er toch staat, dan kun je net zo goed elke dag even kijken. En voor je het weet doe je het twee keer per dag, geholpen door bepaalde apps die dat ook twee maal daags van je vragen. Nu moet ik nog mijn centimeter kwijt raken, die ligt ook in de keukenla. Met daarnaast op de koelkast een briefje met omtrekken van het afgelopen jaar. Maar ja, die centimeter was nog van mijn moeder, die kan ik echt niet weg doen. En zo heeft een mens wat dilemma's.
Iets heel anders. Iemand die ik niet weg doe maar die weggaat: Karl Flieger, de eindredacteur van dit blad. Onvoorstelbaar eigenlijk hoe je je aan iemand kunt hechten die je niet eens kent, behalve zijn stem. Hij klonk altijd gezellig, zelfs als de deadline er al bijna was en ik mijn stukje nog niet had ingeleverd. Hij had altijd opbeurende woorden, een gulle lach, kortom, een aanmoediging als het witte scherm je aanstaart en de druk steeds hoger wordt. Karl, hartelijk dank voor de altijd positieve support, voor je inspiratie en je warmte. Barneveld Vandaag blijft bestaan en de Spoorzoeker ook, maar met z'n allen zullen we je missen. Succes met jouw vervolgstappen!

Judith van den Wildenberg

Meer berichten