Foto:

Dominee effect: Weer verbinding…

Morgen gaat de tunnel open onder het spoor door van Voorthuizen naar Barneveld, of andersom, als je in Barneveld woont.
Ik zeg niks vreemds als ik zeg dat er altijd wat rivaliteit is tussen Voorthuizen en Barneveld. Toen de spoorwegovergang sloot ontstonden er allerlei grappen over. Nu twee jaar later is het fijn dat de verbinding hersteld is en ook nog veilig. Je hoeft niet meer te wachten voor een spoorwegovergang, geen obstakel meer op de weg en geen verleiding om tussen de spoorbomen door te wurmen om zo een paar minuten te winnen en vlak voor een trein zelf de regie te nemen en naar de overkant te gaan. Levensgevaarlijk natuurlijk.
Het heeft iets dubbels zo'n spoortunnel. Enerzijds beschermt zo'n tunnel je voor gevaarlijke situaties met andere vormen van vervoer, maar het neemt ook een stuk van je eigen verantwoordelijkheid weg en je hoeft minder rekening te houden met elkaar, want de weg is voor jou geplaveid. Alleen fietsers komen fietsers tegen en auto's alleen nog andere auto's, ieder zijn eigen weg. Ja, er is zelfs een snelweg voor fietsers van Barneveld naar Voorthuizen die wordt doorgetrokken naar Putten.
Ook in het leven zijn we steeds op zoek naar veiligheid. Maar als je de veiligheid te veel afdwingt door regels, tunnels etcetera hoef je als mens steeds minder na te denken, word je steeds minder geoefend in afwegingen maken van wat gevaarlijk is. Het kan er zelfs toe leiden dat we alleen nog tevreden zijn als alles op rolletjes loopt, want je kunt alle veiligheid regelen.

Kun je alle veiligheid regelen? Kun je als ouder voorkomen dat je kind iets overkomt? Of worden we allemaal curlingouders zoals Juf Ank van de Luizenmoeder een van de moeders weg zet? Vegen we het liefst het straatje schoon voor ons kind, stel je voor dat je een negatieve ervaring op doet.
Voor mij als gelovige zit die spanning in het leven. Enerzijds hoop je op veiligheid, aan de andere kant kun je niet elk obstakel voorkomen of uit de weg gaan. Dat is ook de weg die Jezus naar Pasen toe is gegaan. Enerzijds neemt Hij zorgen weg omdat in Hem er steeds hoop blijft op een beter leven, een nieuwe toekomst. Anderzijds laat Hij aan ons de keuzes van alledag met gevaar voor falen of verdriet. Ondanks die soms niet al te logische, verstandige keuzes, blijft hij in mij en jou geloven. God verbreekt de verbinding niet en iedere dag mag je opnieuw verbinding maken.
Ik fiets morgen maar eens door de tunnel naar Barneveld.

Peter Breure, Predikant Ichthuskerk Voorthuizen

Meer berichten