Foto:

Spoorzoeker: Rotondes

Ik geef het toe, ik moest er heel erg aan wennen. Opeens stond er een enorme hamer op een rotonde in Barneveld. De eerste keer dat ik hem zag, raakte ik zo in de war dat ik onmiddellijk dacht dat iemand de grote, rode stoel had weggehaald. Maar die staat op een heel andere rotonde, nou, ja, de volgende eigenlijk. Ik wil maar zeggen dat mijn oriëntatie even helemaal verdwenen was. Tsja, een hamer. Het past wel bij het bedrijf dat de rotonde in beheer heeft en over smaak valt nu eenmaal te twisten.

Inmiddels ben ik er tig keer rondgereden en is het een vertrouwd beeld geworden. Wat heet, ik geniet er zelfs van. En niet alleen van deze, er is ook een prachtige rotonde op de kruising Thorbeckelaan/Schoutenstraat. Heel modern maar daar liggen toch nog de gouden eieren van weleer op. Dat vind ik nou een leuke toevoeging. Mijn hart maakt elke keer wel een sprongetje, vanwege de herkenbaarheid, vanwege het gevoel dat ik bijna weer thuis ben, en gewoon omdat het leuk is om te zien.

Jaren geleden vertelde een stedenbouwkundige me dat het belangrijk is dat er herkenbare elementen in wijken, dorpen en steden zijn. Een kind moet kunnen vertellen dat je bij die grote boom af moet slaan en langs dat ei in de muur (in Norschoten) moet lopen en dan kom je bij zijn huis. En hij woont in een blauwe, rode of gele straat (Oldenbarneveldt). Ik weet niet of u wel eens door Vathorst bent gereden, daar hebben de rotondes een nummer. Ik ben niet van de cijfers dus dat kan ik echt niet onthouden. Op een andere plek staan Mondriaan-koeien op de rotonde, voor het kind in mijn bus dat niet weet wat links en rechts is, is dat een mooi ijkpunt. Als ik daar langs rijd, weet hij dat het goed gaat komen.

Alleen al daarom vind ik het een leuke ontwikkeling, die aparte rotondes. Ik rij voor de zekerheid een rotonderoute door Barneveld en het valt echt op, de meeste zijn beter verzorgd, zijn een visitekaartje voor het bedrijf.

Judith van den Wildenberg

Meer berichten