Foto:

Column Judith: Schelden

"Schelden doet geen pijn," zei mijn moeder vroeger altijd. En het meeste gaat inderdaad mijn ene oor in en het andere uit. Dat kan ook niet ander, want met de regelmaat van de klok heb ik boze kinderen in mijn bus zitten. Als je een dag lang precies moet passen binnen de regels van een school en je hebt ADHD, dan wil je in de bus wel eens uit de bocht vliegen. Ook ouderen willen wel eens heel onaardig zijn, maar als ik dan bedenk hoe het is om afhankelijk te moeten zijn, dan kan ik dat allemaal best hebben. En de meeste passagiers vind ik heel leuk, ook met gemopper.

Smerige scheldwoorden

Maar opeens ging het mis. Normaal gesproken kan ik me goed afsluiten voor allerlei verbaal geweld, juist omdat ik ook weet dat het niet om mij gaat. Nu had ik een paar oudere kinderen die het een paar dagen heel specifiek over mij hadden. Smerige scheldwoorden met allerlei ziektes. Maar wat me vooral raakte was dat ze me veel ongeluk toewensten en omdat ik een beelddenker ben, zag ik het ook allemaal precies voor me. Smakelijk was anders. Ik werd er misselijk van en het ergste was dat ik er op gespitst raakte, dat ik alles hoorde.

Ik dacht nog dat ik het moest kunnen hebben. Zo dom, want als ik les geef over agressie in de bus, dan is dit een onderwerp waar ik de nadruk op leg. Je hoeft dit niet te accepteren. Dat je hier juist ziek van kunt worden. Maar ja, wat doe je dan? Even verwijzen naar de Sire-actie 'Doeslief' had vast niet geholpen.

Ik vond het zelf een enorme afgang maar ik heb een klacht ingediend bij mijn bedrijf, overigens op advies van een leraar daar op die school. Het was dus helemaal geen afgang, ik kreeg alle begrip en nog belangrijker, een andere route. Pas toen merkte ik hoe de spanning zich had opgebouwd, hoe ik letterlijk gekwetst was. Schelden dus doet wel pijn, geen leuke ervaring, maar wel goed om te beseffen.

Judith van den Wildenberg

Meer berichten