Foto:

Column Judith: Ochtendvaart

Het is kwart voor zeven in de ochtend en ik stap mijn voordeur uit. Buiten is het super stil, alleen boven me hoor ik een bepaald geluid dat eigenlijk helemaal bij Barneveld hoort. Een geluid waar een van mijn honden stapelgek van werd en dat hij al lang hoorde voor ik maar iets merkte. De andere honden merkten het trouwens ook niet. Het is het geluid van een enorme luchtballon. De gastank, om precies te zijn. Ik kan het geluid werkelijk niet omschrijven, maar ik herken het altijd en het brengt ook altijd een glimlach.

Het zijn er twee deze keer en ik kan niet laten om naar boven te kijken en even te zwaaien. Want hoe vaak ze ook over komen, het blijft iets bijzonders. Het maakt daarbij niet uit of het een 'gewone' is, gewoon een kleurtje in de lucht, of dat er een figuur op of in te zien is. Ze zien eruit alsof je ze zo vast kunt pakken, maar op de grond zijn het enorme dingen. En ik zie ze nu in alle rust wegglijden richting Ede.

Ooit mocht ik zelf mee op een ochtendvaart, een van de meest bijzondere ervaringen in mijn leven. Daar hoog in de lucht hoor je alles beter en krijg je een bijzondere blik op het land onder je. Allemaal lapjes; Nederland en zeker de Gelderse Vallei is een lappendeken waarbij bijna elk lapje omzoomd is met bomen. En er zijn onvoorstelbaar veel huizen met een zwembad in de achtertuin. Ik heb nog wel hoogtevrees, maar ik had dit nooit willen missen.

Wat de ochtendvaart bijzonder maakt, is het landschap dat net ontwaakt. Zo ook deze morgen. De dauw ligt heel lichtjes op de velden, de zon schijnt, het is nog lekker fris, alles voelt vers en nieuw aan. En zeker in deze tijd, nu het groen aan alle kanten tevoorschijn komt. Ik ben een beetje jaloers, want ik zit in de auto en al geniet ik wel van de ochtendsfeer, het is toch anders dan de wind om je hoofd heen voelen daar hoog in de lucht.

Meer berichten