Foto:

Column Judith: Oranje hesjes

Het is mei en dan zie je ze opeens weer: oranje hesjes. In zo'n hesje zit een kind verstopt, ergens tussen de tien en twaalf denk ik. Ze fietsen alleen en kijken met verwachtingsvolle ogen om zich heen. Op hun hesje staat een groot nummer. Dit zijn de deelnemers aan het verkeersexamen.
Bij elk kruispunt zie ik een oversteekvader- of moeder of misschien zijn het wel leraren. Ik kan me van mijn eigen verkeersexamen niet zoveel herinneren, behalve dat het licht het moest doen en dat dat nog wel moeite kostte de avond daarvoor. Mijn vader was niet zo handig met fietsreparaties. Maar ik ben geslaagd. In de loop der jaren is het verkeer echter drastisch veranderd. Zo veel drukker, zo veel sneller ook. Het erge is dat je fietsen in het verkeer alleen kunt leren door het te doen.
Toen onze oudste voor het eerst zelf op de fiets naar het dorp wilde, we woonden toen in Norschoten, stonden onze harten bijna stil. Want ja, kruispunt bij Van Manen, zou dat wel goed gaan? En dan in het dorp fietsen, door de Wilhelminastraat, geen apart fietspad, tussen auto's door, oversteken daar bij Albert Heijn. Wij vonden het helemaal niks, vandaar dat haar vader stiekem achter haar aanfietste. Dat was nog wel wat, want hoe blijf je uit het zicht van een bijzonder pientere dochter die ongetwijfeld woedend zou worden als ze het merkte? Dat werd ze veel later ook toen we het per ongeluk vertelden. Wat dachten we wel niet, dat ze dit niet zou kunnen? Maar wat een kind niet weet is dat je wel vertrouwen hebt in haar, maar niet in al die overige verkeersdeelnemers. En dat loslaten van het meest kostbare in je leven heel erg moeilijk is.
Nu zie ik al die kinderen netjes een voor een rijden in plaats van vier naast elkaar. Voor dit examen weten ze precies hoe het hoort. En al die vrijwilligers er om heen die het in goede banen leiden, petje af. Maar ook automobilisten die toch even inhouden, net wat voorzichtiger zijn. Want door die oranje hesjes denkt iedereen weer even aan het eigen verkeersexamen, en hoe kwetsbaar je was als kind, en nog.

Judith van den Wildenberg

Meer berichten