Logo barneveldvandaag.nl


Foto:

Column Judith: Verwarring

Ze kijkt me wat verbaasd aan als ik voor de deur sta. "Ik hoef vandaag toch niet met u mee?" Ja, dat moet ze wel, maar ze weet niet meer welke dag het is. En ze heeft allerlei hulpmiddeltjes om te onthouden wanneer ze naar de dagbesteding moet, want ze is erg precies. En juist daarom raakt ze helemaal van slag als ik voor haar opeens voor de deur sta. Ze gaat in discussie met haar man, want ze zouden vandaag toch koffie gaan drinken bij vrienden en hoe moet dat nou. Hij reageert wat nors en duwt haar met zachte hand mijn richting op. Ze stapt in ieder geval wel in de bus.

Ze kijkt nog dertig keer in haar boekje. Nee, de dinsdag staat er echt niet in. Maar ze is aardig en wil niemand de schuld geven. "Misschien heb ik zelf wel een fout gemaakt." En in haar verwarring komt een heel oud diep verdriet naar boven, de dood van haar zoon. Pas als de volgende passagier instapt, vindt ze haar rust weer terug. Dit is duidelijk vertrouwd, ze weet weer waar ze heen gaat. En hoe meer passagiers instappen, hoe meer ze een vrolijke vrouw wordt die precies weet wat er gaat gebeuren. Ze is gangmaker in de bus.

's Middags haal ik haar weer op. Ze herkent me niet maar voelt vaag wel iets vertrouwds. Ik zie dat ze heeft genoten van de dag, dat ze helemaal in haar nopjes is en ik vraag er ook naar. Oh ja, erg leuke dag gehad, altijd fijn, gezellig met elkaar, kopjes koffie en grapjes en praatjes gemaakt. Het laatste stuk zijn we met z'n tweetjes en praat ze weer over haar zoon die maar 25 mocht worden. Ik ben nu beter voorbereid dus kan ook wat vragen over hem, heel voorzichtig. Geen diepzinnige vragen, want wat kan ik erover zeggen. Maar wel aanmoedigende vragen, zodat ze haar hart kan luchten. En ze vertelt over zijn vrienden die altijd van de fiets afstappen als ze haar zien om haar een knuffel te geven. Dat ze vertellen dat ze nog vaak aan hem denken. Hoe fijn het is dat ze over hem praten. Dat ze zelf altijd aan hem denkt. Ze ziet er opeens wat jonger uit.

Maar als ze uitstapt, valt de zwaarte weer over haar heen. Ik zie haar verouderen, afstand nemen, strakker worden. Wat een zwaar lot, dementie.

Judith van den Wildenberg

Meer berichten