Scherpenzeel, 160519 - Foto Ruben Meijerink / APA FOTORegiobestuur Regio Foodvalley
Scherpenzeel, 160519 - Foto Ruben Meijerink / APA FOTORegiobestuur Regio Foodvalley (Foto: )

Column Judith: Verse eieren

Vrijdagmiddag, te warm om buiten te zijn dus lig ik lekker in mijn koele huis op de bank te lezen. De bel gaat. Wie kan dat nou zijn? Ik heb helemaal geen zin in bezoek, maar ja, ik doe toch maar even open. Er staan twee jongetjes voor de deur, een jaar of acht schat ik zo. Hun blik een beetje onzeker maar ook vastbesloten. Ze hebben een heleboel doosjes eieren bij zich.

"Mevrouw, wilt u een doosje eieren van ons kopen voor het goede doel?"

"Wat is het goede doel dan?"

"Dat is voor arme kindertjes in België."

"In België? Ik wist helemaal niet dat ze het daar zo slecht hadden?"

"Nou ja, dan kunnen ze ook eens iets leuks krijgen met hun verjaardag of zo."

Ze staan er wat bedremmeld bij. Wat is dat nou ook, ze willen gewoon eitjes verkopen voor het goede doel en nu moeten ze opeens allemaal vragen beantwoorden. Ze vertellen nog dat ze van de Jeugdweek komen, aan de Woudseweg ja, dat had ik goed. Ik vraag nog of ze een pasje hebben of zo, maar daar gaan de wenkbrauwen heel erg van omhoog. Hadden ze nog nooit van gehoord. Ik ben inmiddels helemaal vertederd dus ik zeg ja, ook al eet ik zelden eieren.

Daar knappen ze helemaal van op. Al hun moeite is dus niet voor niks geweest. Een doosje is twee euro, twee doosjes is vier euro en drie doosjes is zes euro, vertellen ze me alsof ze me een werelddeal bieden. Ik knik maar eens, maar ik houd het bij een doosje.

Als ik terug kom met mijn twee euro, vraag ik nog even of de eieren wel vers zijn. "Jazeker! Ze komen recht uit de kip z'n kont!" Kijk, dat had ik nou ook weer niet precies hoeven weten. Maar zij lachen zich een kriek en gaan tevreden het tuinpad weer af.

Judith van den Wildenberg

Meer berichten