Logo barneveldvandaag.nl


Column: Met de trein

  Column

Ik krijg post van de NS. Altijd leuk natuurlijk, post. Maar dit is een aanbod om gebruik te gaan maken van de Vrije Keuze Dagen. Ik kijk nog eens goed naar de envelop. Ja, echt aan mij persoonlijk gericht. En ja dan valt het kwartje, ik ben al boven de zestig! Dan denkt de NS, en nog veel meer instanties, dat je alle tijd van de wereld hebt en vrij kunt gaan rondreizen. Eerlijk gezegd was ik wel altijd een beetje jaloers op al die ouderen in de trein die zomaar een vrije keuze dag hadden, maar toen was ik nog student. Ik ga er eens over denken. Want soms is het toch handig om met de trein te gaan Zoals laatst, naar mijn dochter in Eindhoven. Zij gaf een 'open huis' vanaf acht uur 's avonds. Super leuk natuurlijk, maar ik was al moe en zag het even niet meer zitten om 's avonds laat zelf terug te rijden. De avond ervoor had ik in Arnhem al een rood stoplicht gemist. Afgrijselijk natuurlijk maar ik wist het niet. Tot er een agent naast me stopte en me dat rustig en streng vertelde. Ik had gelijk allerlei visioenen van 'Wegmisbruikers' maar er was geen camera en de agent liet me met een vriendelijke waarschuwing weer gaan Hij had wel gezien dat ik op onbekend terrein was. Enorm aardig trouwens, want dat hoefde hij niet te doen. Hier was mijn zoon weer jaloers om want 'dit kwam alleen omdat ik een oudere vrouw alleen was'!!!!! Met de trein naar Eindhoven dus. In Barneveld stapten meteen een paar voetbalfanaten in. Ze hadden er zin in. Biertje erbij, gezellig kletsen, af en toe een blik op mij zo van' gaan we niet te ver?' Nee hoor jongens, dit kon oma nog best hebben. Ze gingen naar Feyenoord PEC, ik wist niet eens wat dat was, echt mannen onder elkaar. Van een stiltecoupé hadden ze nog nooit gehoord maar die is er dan ook niet in de Valleilijn. Ik kreeg in Amersfoort nog een joviale zwaai en weg waren ze. Tot elkaars stomme verbazing liepen we elkaar laat op de avond weer tegen het lijf. Zij waren in een zo mogelijk nog beter humeur. Zo waren ze gegaan en dat lieten ze niet van zich afpakken. Toe ze me zagen kreeg ik meteen een 'bear hug', want ik hoorde er toch een beetje bij. Melvin en Johnny, dank jullie wel. Ik ben nog geen oma, maar dat jullie me zo behandelden vond ik toch wel erg grappig.

Judith van den Wildenberg

2 reacties
Meer berichten