Logo barneveldvandaag.nl


Column: geheugen

  Column

Naarmate je ouder wordt, gaat je geheugen achteruit. Nou heb ik al het probleem, dat ik mensen alleen herken in een bepaalde omgeving, namelijk daar waar ik ze altijd zie. Als ik ze opeens loslopend in het dorp tegenkom en ze me enthousiast begroeten, heb ik geen idee wie het zijn. Heel vervelend en ook een beetje beschamend, want ik wil juist aandacht besteden aan mensen. En een naam daarbij, dat is gewoon belangrijk. Denk maar aan het gedicht van Neeltje Maria Min: 'voor wie ik liefheb, wil ik heten'. Ik ben dus niet van de Shakespeare-liefhebbers die roepen: 'what is in a name'. Het uitspreken van je naam maakt het gesprek toch wel wat persoonlijker. Nou werkt mijn geheugen als een soort computer, maar dan wel een oude versie, Heel traag, want een uurtje later valt die naam dan gewoon uit het betreffende laatje en ligt-ie op mijn lippen. Te laat natuurlijk. Nou vraag ik tegenwoordig wel: "Sorry, ik ben even je naam kwijt, wil je het nog een keer zeggen?" De meeste mensen begrijpen het best, zeker die van mijn eigen leeftijd. Maar nu iets anders waar ik vergeet: wachtwoorden! Ik heb er tientallen. Voor de computer , voor de laptop, voor de mails, voor de telefoon, voor mijn diverse pasjes heb ik pincodes. Allemaal geheim, dus ik moet ze in mijn hoofd houden. Nou zijn viercijferige pincodes nog wel te doen, dat is ook een vaste beweging van mijn vingers. Maar al die wachtwoorden die ik zelf ooit bedacht heb, soms jaren geleden. Skype bijvoorbeeld, een mogelijkheid om met je computer te telefoneren. Jaren niet gedaan maar er staat nog een klein tegoed, zonde om te laten verlopen. Maar ik weet niet eens meer via welk mailadres ik dat heb gemaakt. Ben je zo uren mee bezig, dat is die paar euro ook weer niet waard. Nou heb ik wel ergens een lijstje met wachtwoorden, maar dat zou ik heel goed bij moeten houden. Bovendien heb ik er een stel versleuteld, maar hoe ook alweer? Heb ik nou de letters allemaal één plek verplaatst of de cijfers. Ik weet het echt niet meer. Ik leg me er maar bij neer en herinner me mijn dochter van jaren terug, met een fotografisch geheugen, die boos werd als ik iets vergeten was: "Je was er toch zelf bij toen je dat tegen me zei! Waarom weet je dat dan niet meer?" Omdat ik een heel vol chaotisch hoofd heb, maar ja, dat wil je ook weer niet uitleggen.

2 reacties
Meer berichten